آقای همکار که آمد ساختمان روبرویی خانه ای اجاره کرد و کارهای کامپیوتری مرا در شرکت به طرفه العینی انجام داد و حتی چندین دفعه بارهای سنگین من را تا درب ساختمان برایم آورد و هربار هم "در خدمت باشیم" گویان از من خداحافظی کرد چون خانه ی بی پارکینگ اجاره کرده بود،از من خواست که پارکینگم را در اختیارش بگذارم و من قبول نکردم و گفتم خانه ام بی پارکینگ است دلیل دارد چطور به خلایق بفهمانم که صنمی با او ندارم چطور به خانمش بفهمانم در ازای کارهای خوبش پارکینگ به تو داده ام و نه هیچ چیز دیگری.چطور بدانم همین پارکینگ را چراغ سبز من در نظر نگیرد و فردا روز حواسته های نامعقول نداشته باشد .اگر ااتفاقی در ساختمان بیفتد لابد پای او هم گیر میشود.آقای همکار که همسن برادرمی کاش می دانستی زنی که من باشم محدودیت دارم در برابر همه خط قرمزهایی که برای خود کشیده ام و مثل امروز سرویس دهی کامپیوتریت با عذر و بهانه نشود.آخر تو برای کاری که در شرکت انجام میدهی حقوق میگیری. کی میخواهیم بفهمیم برای خدماتی که ارایه میدهیم و در قبالش دستمزد میگیریم منتی بر سر دیگران نیست.
برچسبها:
مردم در موردم
+
نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۲/۰۵/۲۸ساعت ۱۱:۴۲ ب.ظ توسط فَ فَ
|