راستش من نمی دونم به کفش علاقه شدید دارم یا نه ؟ فقط می دونم از یه زمانی از هر کفشی خوشم اومده خریدم و یه آدمیم که کفشام عمرشون زیاده یعنی یادم نمی یاد که کفشی پاره شده باشه و من دور انداخته باشم یعنی اونقدر کفشه رو همیشه پوشیدم که خسته شدم ازش و بخشیدمش اینجوریه که جلوی آپارتمان من- یه نفر آدم - یه جا کفشی با یه گردان کفش گذاشته به غیر از اون یه جاکفشی زیرتختی هم هست که اونم پر از صندل و کفشه ...من حتی مثلا کفشایی که همسرم برام خریده بود رو هم هنوز دارم اونم در حد نو...حالا همه اینا رو گفتم که بگم این کفش خریدن به همسایه روبروییم هم سرایت کرده... روز اولی که اومدن اینجا یه جفت کفش در خونه اشون بیشتر نبود یعنی سه جفت واسه خودشون و نی نی شون و تا مدتها هم همون یه جفت برای هرنفر اما بعد از اون هر ماه یه جفت به کفشاشون اضافه شده و اونا هم شدن مثل من و افتادن تو ورطه کفش خریدن...

حالا من با وجود اینهمه کفش بازم یه جفت کفش دارم که انتخاب اول من همش همونه... حتی اگر از شب هم بشینم برای فردا تصمیم بگیرم و لباس ست کنم بازم صبح همون کفشه رو میندازم سر ِ پام و راهی میشم بله همون کفشی که نه بند داره و نه پاشنه...

بعد من وب ِ گیلی رو که خوندم به یاد اون روز قبل از عید افتادم که فروشندهه با تعریف زیاد دوتا کفش ایرانی (که من به چینی ترجیحش می دم) انداخت تو پاچه ام و من نمی دونم واقعا اون لحظه تو چه مود سرخوشانه ایی بودم که دوتا کفش پاشنه دار خریدم اونم با طرح عروسکی که کافیه یه بار بپوشیش که تا آخر عمر قید هرچی کفش سانتال مانتالِ رو بزنی بس که به پنجه پا فشار می یارن...

یاد روزایی که کفشامون یه سایز از پاهامون بزرگتر و فقط از مارک بلا و ملی بود بخیر ...